Morgen vertrekt mijn vliegtuig naar Texas om 10:10 van schiphol en ik zou daar  om half half 2 lokale tijd moeten aankomen. Dat maakt het voor NL half 9 ’s avonds. Ik ben zeer blij dat ik naar NL ben gekomen om iedereen weer eens te zien. Ik heb het enorm naar mijn zin gehad en dat maakt voor mij het afscheid op dit moment het alleen maar moeilijker op. Maar toch ga ik ook met opluchting in mijn hart terug naar College Station. Ik ben er klaar voor om mijn laatste experimenten af te gaan maken waar ik al maanden naar toe aan het werken ben. Ik kijk er naar uit om naar El Paso te gaan in maart en om eindelijk af te kunnen studeren eind juni hier in NL.

Ik heb besloten om na mijn afstuderen in Nederland te blijven en ik wil verder gaan studeren aan de universiteit van Utrecht voor mijn master. Ik heb deze beslissing genomen aan de hand van meerdere argumenten en ook omdat toen ik mijn beslissing had genomen ik een soort van rust voelde. Voor de nieuwsgierige aagjes onder ons, is dit een deel van mijn beredenering:

• Ik wil niet in Texas blijven dus ik zal weer een nieuw leven moeten opbouwen in een lab wat ik niet ken. De professor kan de eerste 2 maanden aardig lijken maar je weet het nooit. 
•  In amerika zal ik moeten studeren en werken tegelijktijd terwijl hier in NL dit gescheiden zal zijn. Persoonlijk trek ik het niet om te werken en te studeren naast elkaar. Daarbij levert het ook vaak problemen op voor je experimenten en is de opleiding in NL meer vak gericht terwijl de amerikaanse universiteit meer algemene kennis geeft.
•  Ik zou voor een studie in amerika 2 tests moeten maken. Nummero uno is de TOEFL test. Deze test, test je engelse vaardigheden en deze test heb ik ook in NL nodig aangezien mijn master in het engels zou zijn. Voor amerika zou ik dan ook nog een de GRE test moeten afleggen die test hoe goed je basis kennis is. Ik zou hem graag willen doen maar  ik heb er gewoon geen tijd voor naast mijn werk en privé leven (ja die is ook belangrijk). Daarbij heb ik me zelf in NL al bewezen qua cijfers en heb ik geen zin om me zelf nog een keer te bewijzen via een stomme test die niet relevant is voor mijn vakgebied.

Daarbij voelt het leven wat ik hier heb goed aan ben ik Nederland en mijn vrienden hier anders gaan apprecieren. Ik voel me gewoon thuis hier en deze ervaring zullen ze me nooit meer afnemen. Zou ik uiteindelijk toch nog weg willen dan kan ik dat nog altijd over  paar jaar doen. Maar dat zien we dan wel.

Ik wil iedereen die ik heb gezien en gesproken  heb voor zijn of haar gastvriendelijkheid bedanken. Voor de mensen die ik niet heb kunnen spreken zou ik zeggen ‘Cya in June!’.   Ik ga nu mijn koffers verder inpakken. Ik reis met bijna 1 lege koffer terug. Kan je bedenken hoeveel rotzooi een persoon verzamelt in maar 10 maanden.

Tot over 5 maanden mijn vrienden.

Steven