Welcome in June. Alweer een maand voorbij. Ik zit nu 3,5 maand hier in Amerika en ik heb het nog steeds naar mijn zijn. De dutchies gaan haar hier hun laatste dagen in. Dinsdag ochtend vertrekken ze. Het is best een vreemd gevoel. De groep waarmee ik de laaste maanden heb opgetrokken vertrekt nu. Dat is jammer maar het betekent ook dat ik over 5 weken mijn famillie weer zal zien in Miami, Florida.  

Maandag was hier Memorial Day, dit is een vrije dag voor bijna iedereen. Helaas betekent het wel dat ik dankzij mij cellen terug mocht naar het lab. Ik moest ze behandelen. Na bijna de hele dag op het lab te hebben gezeten, ben ik met Lizet, Wanda en Linda naar Café Eccel geweest. Dit is een restaurant waar ze een beroemd chocolade toetje hebben. Beroemd althans in College Station. Het voelde alsof je een stuk boter met chocolade naar binnen werkte. Wel lekker maar veels te zwaar voor mij.   

Donderdag zat ik ’s ochtend in de bus op weg naar mijn werk. Omdat alle studenten hier bijna weg zijn, rijden de bussen maar 2x per uur en worden ze vaak bestuurd door mensen die nog in opleiding zijn tot buschauffeur. Zo dus ook die ochtend. De chauffeur schatte de afstand tot het stoplicht verkeerd in en moest opeens een noodstop maken. Ik schoof naar voren totdat ik tegen het schot aanknalde. Geen probleem, maar toen ik naar links keek zag ik een dame van 180 kg op me afkomen schuiven met een flinke snelheid. En voorwerpen met een grote massa laten zich nu eenmaal niet makkelijk afremmen, met als gevolg dat ik eindigde als een speelgoedje waar je in kan knijpen en het een piep geluidje maakt. Ik vind het niet erg als een vrouw boven opligt maar wel als ik niet meer kan ademen. Nadat de vrouw van me was afgestapt en ik mijn adem weer had gevonden zijn we verder gereden, maar alle passegiers keken wel angstig iedere keer als we moesten remmen.

Donderdagavond zijn we met de Dutchies en mensen van hun lab gaan eten bij Texas Road House. Dit was een soort afscheidsdiner. Erg gezellig, foto’s kan je hier vinden. Hierna zijn we naar Fox and Hound gegaan en daar wat gedronken en gepoold. Ik moet zeggen dat ik hier leuker vind om daar te poolen dan bij Yesterdays waar we altijd heen gingen.  

Vrijdagochtend hadden we een meeting van 9.00-13.00 voor mensen die clearance hadden om met Select Agents te werken. Dit is de clearance die ik nog nodig om met mijn bacterie te werken. We kregen alle regels nog een keer te horen en nog een keer en ja hoor nog een keer. We zaten uiteindelijk allemaal te slapen in onze stoelen. De meeting liep ook nog een keer uit, eenmaal op het lab aangekomen was het lab het met elkaar eens door te zeggen: ‘Fucking Ridiculous’. Maar we moesten aanwezig zijn, dus we zijn weer geslaagd voor de meeting. Ik kreeg ook van Samuel te horen dat ik eindelijk mijn clearance heb. Ik heb nog geen officieel bericht gezien, dus ik ben nog al sceptisch. Maar volgens Dr. Samuel kan ik nu beginnen aan mijn projecten.  

Zaterdag gaf Renée een BBQ voor de mensen waar ze hier in Texas mee had opgetrokken. Ik heb achter de BBQ gestaan die we hier op het complex hoeven staan. De andere mensen die kwamen, namen ook van allerlei dingen mee. Na het eten zijn we naar het zwembad gegaan om daar nog lekker van het water en de hottub te genieten. Foto’s kan je hier vinden.  

Zondag was weer een lekkere luier dag. Na het normale schoonmaak werk heb ik ook nog aan het zwembad in de zon gelegen. Ik moet toch wel wat bruin worden.

Dinsdag vertrekt de groep dus. Het zal ff wennen zijn maar ik zal de komende weken ook veel moeten werken om dingen voor te bereiden voor mijn experimenten. Ik brei er weer een einde aan want mijn bed roept. Tot volgende week.

Ja mensen, hier ben ik dan weer. Deze week was rustig. Het halve lab zit op een congres in Canada en iedereen hier zit op dit moment te wachten of is resultaten aan het verwerken.   

Maandag heb ik de dag als een zombie meegemaakt. Dat geldt trouwens voor iedereen die mee aan het tuben had gedaan. Ik ook geen klein project begonnen. In dit project probeer ik geïnfecteerde cellen te scheiden van cellen die niet geïnfecteerd zijn. De geïnfecteerde cellen scheiden een groen fluoricent signaal uit omdat dit in de bacteriën zit. Voor de scheiding gebruiken we een Facs machine. Deze machine scheidt de cellen zo dat er 1 cel per druppel vloeistof zit. Deze druppels komen langs een laser die de cellen aanstraalt. Als de cel geïnfecteerd is dan geeft de cel een groen signaal af. Als dit het geval is dan wordt de cel door een magnetisch veld van de hoofdstroom gescheiden en komt hij in een opvangtube terecht. Ieder sample heeft ongeveer 20 minuten nodig en ik had 5 samples. Samen met de voorbereiding kost dit bijna een hele dag om de 5 samples te scheiden. Tijdens het  scheiden kwam ik er achter dat we niet genoeg cellen per ml hadden. Een rekenfoutje van iemand anders. Dus we hadden niet veel cellen die we konden opvangen en we vonden dus uiteindelijk ook niks meer terug in de buis.  

Dinsdag ben ik naar Shrek the Third geweest. Dankzij deel 1 en 2 had ik hoge verwachtigingen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik deel 3 niet zo goed vond als deel 1 of 2. Het is nog altijd een leuke film, maar het miste soms wat scherpte. Toch nog een aanrader als je lekker wilt lachen.  

Woensdag heb ik het FACS experiment herhaald maar deze keer met de juiste hoeveelheid cellen. Het aantal opgevangen cellen zag er een stuk beter uit maar na het isoleren van de cellen uit de opvang tube, vonden we nog steeds niks terug. Hier moeten we dus volgende week nog een keer aan gaan werken.  

Vrijdag ben ik naar de nieuwe Pirates of the Carribean geweest. Eindelijk het slot na het toch nog al tegenvallende deel 3. Ik vond hem heel erg leuk. Leuke humor en ook voldoende actie. Het verhaal was iets te slap en dat merkte je goed omdat de film bijna 3 uur duurt. Maar zeker een aanrader. 2 goede films dus deze week.  

Zaterdag en zondag waren verder rustig. Ik ben maar weer eens moedig geweest en heb mijn haar laten verpesten door de kappers hier. Ze houden hier toch iets te veel van de tondeuses. Daarbij draaien ze de stoel rond terwijl ze aan het knippen zijn. Jaikes! Maar het  ziet er weer redelijk uit en ik wil toch niet al een hippie terug komen. Het grappige is dat ze bij de kapper boeken hebben liggen met modellen voor de familliemensen, voor de zakenmensen etc. Ik heb er een paar door gebladerd maar alle modellen lijken bijna het zelfde. Dit zie je ook terug als je kijkt hoe mensen zich kleden hier en hoe ze hun haar dragen. Op dit punt mis ik Nederland dan toch wel soms.  

Volgende week is de laatste volledige week van de Dutchies hier. Ze hebben nog 9 dagen te gaan en dan zit het er voor hun op. Ik vind het erg jammer maar het betekend ook dat het nog maar een maandje duurt voor ik op vakantie kan gaan en mijn famillie weer zie. Ik ga weer afsluiten mensen. De foto’s van het tuben had ik bijgevoegd aan de vorige post.  

Enjoy!