|
Spetter, spieter, spater, alles moet onder water |
|
Written by Steven de Maat
|
|
Tuesday, 28 August 2007 |
|
Eens een nederlander, altijd een nederlander en wat missen nederlanders nu het meest in Texas? De zee! Juist, ik denk dus niet altijd alleen maar aan eten of aan vrouwelijk schoon. De week begon normaal zoals altijd. Dinsdag hadden we nog wat regen maar van de orkaan hebben verder niet veel meer gezien. Het was wel wat koeler, maar daar hoor je mij niet over klagen. Donderdag was een normale werkdag. Helaas waren onze student workers de hele week niet langs gekomen dus we moesten zelf dingen gaan bijvullen. Waaronder de jerry can met gefilterd water. Ze hadden deze niet bijgevuld omdat de waterfilter niet 100% zou werken, maar na wat te hebben getweakt werkte het ding weer perfect. Dus terwijl ik de jerry can aan het bijvullen was hebben we nog grapjes gemaakt over hoe de student workers de boel hier regelmatig later onderstromen. Natuurlijk ben ik niet zo stom. Helaas gaat het vullen langzaam en ik werd weg geroepen. Dus ik gooi de kraan dicht en loop weg. Chen kwam even later vragen of ik de jerry can aan het bijvullen ben waarop ik natuurlijk trots ja antwoord. We lopen terug naar de jerry can waar ik tot mijn grote schrik zie dat ik blijkbaar de kraan niet had dicht gegooid maar gelijk weer open. De labtafel stond dus mooi blank. Ik moet zeggen dat soppend geluid rond mijn schoenen deed me wel wat, alleen nog wat zand en een haringboer en ik voel me zo thuis. Na een uur te hebben gedweild en de boel te hebben opgedroogd met 3 man was alles weer droog, min of meer. We hebben er om kunen lachen, maar ik kijk volgende keer uit met wie ik uitlach. Die avond zijn we nog naar fox and hound gegaan om te poolen en daar natuurlijk we lekker om het hele verhaal kunnen lachen. Vrijdag was de speciale dag voor ons. We kregen nog een email dat we een extra training voor de NIH training kregen. Dit betekend dus dat we vanaf 8.30 tot 5 uur naar non-stop geblaat mochten luisteren. Oh wat stonden we te trappelen. Nadat Iedereen binnen was gekomen met zijn/haar slaperige hoofd en de gebruikelijke ‘He jij ook hier?”of de “Wat heb jij mis gedaan dat je ook moest komen?’ tegemoet kreeg, begon het circus. Na deze training waren we getraind in een hoop dingen, maar hadden we werkelijk geen idee hoe of wat er meekonden. Maar gelukkig kan de universiteit nu zeggen dat zij hun best hebben gedaan om ons te trainen. Stelletje morons. Ik heb die dag wel mijn persoonlijke doelen behaald: “meer dan 6 sudoko puzzels opgelust en meerdere hoofdstukken uit mijn boek kunnen lezen. Mensen keken een beetje raar toen ik aan de sudoko begon, maar aan het einde van de training zat mijn hele lab en de mensen om ons heen aan de sudoko. De avond ben ik met Katja en Quyhn naar Red Lobster gegaan en daarna zijn we naar O’Bannons gegaan. Dit is een ierse pub waar nog een aantal mensen van de meeting heen waren gekomen en we smakelijk hebben gelachen om wat er die dag was gebeurd. Zaterdag me zelf rond een redelijk tijdstip uit bed getrapt (11.30) en lekker lui wezen doen. De gebruikelijke schoonmaak routines weer gedaan, naar het werk gereden om de brief voor oma uit te printen. Het koste me gewoon een uur om naar het werk te rijden en weer terug. Ik was even vergeten dat het laatste deel van de studenten weer terug kwam samen met hun familie. Een rit van 15 minuten werd opeens 45 minuten. Die avond met Kelly, Ryan en Katja naar een plek in Bryan gegaan die verschillende live bands had. Het is een ontzettende kleine plek met een wat ‘spacey’ publiek maar de muziek was alla Red Hot Chill Peppers en Stereophonics. Meer de muziek waar ik dus aan gewend was. Rond 1 uur zijn we terug naar het huis van Kelly en Ryan gegaan en hebben we nog een DVD gekeken. Ik zei weer hallo tegen mijn bed rond 4’en. Zondag was het heerlijk weer. Na mijn ouders te hebben gesproken om 10 uur ’s ochtends (het doet nog steeds pijn) nog wat zaken gedaan. Ik wou me haren laten knippen maar de rij voor de kapper stond tot in de mall. Vond ik toch een beetje te veel van het goede. Lekker aan het zwembad gelegen. Sinds lange tijd lag het zwembad weer eens vol met mensen. Ik heb een aantal mensen ontmoet.: Duncan en zijn ‘Jenny’ wonen hier op het complex en studeren ook allebei hier aan de uni. Graig is een goede vriend van Duncan en zit in het leger. Hij woont hier met zijn familie in College Station omdat hij bezig is met zijn master. Na leuk te hebben gebabbeld hebben we met de hele groep gebbq’ed en nog gezellig gepraat. Als afsluiter van het weekend ben ik samen met Katja naar de film ‘Simpsons the movie’ geweest. Leuke film met de gebruikelijk platte humor. Ik zou het niet anders hebben verwacht of gewild. En toen was het weer maandag en iedereen om me heen lijkt nog in het weekend te hangen. Mijn mabs groeien goed, te goed zelfs. Ze gaan sneller dan mijn planning dus ik zal de komende tijd meer te doen hebben. De uitleg over wat mabs zijn hoe ik ze heb gemaakt zal ik morgen online zetten. Aanstaande zaterdag komt de nieuwe groep Dutchies aan. Dit is weer een mijl paal in mijn stage en zeker ook in die van hun. Want vanaf dat punt is het 9 maanden voordat ik weer terug naar huis moet. De tijd gaat snel en dat is ergens ook maar goed. Zoals de plannen er nu uitziet kom ik ook met de kerst naar huis. Ik weet nog niet hoe lang maar het zal minimaal een week worden. Dus bij deze verlaat ik u allen weer. Geniet van de week ik ga ronken op mijn nest. Ciao
|
|
Last Updated ( Thursday, 30 August 2007 )
|
|
|
Waar is dat rode knopje voor? |
|
Written by Steven de Maat
|
|
Monday, 20 August 2007 |
|
Ja daar is ie weer. Geen vakantie update meer want het ‘echte’ leven is weer begonnen. We wachten hier op het lab nog steeds totdat we weer terug aan het werk mogen. Ik ben nu wat kleine dingen aan het voorbereiden maar voor de rest is het toch veel afwachten. Hopelijk weten we tegen het eind van volgende week wanneer we mogen gaan werken. Vorige week moest ik mijn fittest ondergaan. Hier kijken ze of de maskers die we dragen in de BL-3 wel goed aansluiten op ons gezicht. Gelukkig dat ze het nu testen en niet bijvoorbeeld helemaal aan het begin wanneer je hier komt werken. Dat zou te goed geregeld zijn en dan hebben die arme ambtenaren niks te doen. De fit est is niks anders dan een masker opdoen die aan een machine is verbonden en een aantal dingen uitvoeren zoals gewoon ademen, diep ademen (niet hyperventileren) en bewegen. In de kamer spuit een machine blijkbaar een of ander goedje in de lucht die wordt gemeten door de machine die aan het masker vast zit om zo lekkages te meten. Wat het spul in de lucht was weet ik niet, maar tot mijn grote teleurstelling gloeide ik niet in het donker na de test. De dame die de test afnam zei dat ik misschien mijn baard moest afscheren om het masker goed te laten passen. Ik denk het toch echt niet. De test duurt 24 minuten en je probeert een aantal maskers totdat je het masker vind dat perfect aansluit op je gezicht. Afijn, ik heb het masker gepakt dat ik altijd draag en de test begon. Normaal ademen, diep ademen (oh kijk sterretjes), normaal ademen en nee schudden, normaal ademen en ja knikken, Praten en normaal ademen (huh?). Bewegen en normaal ademen, gekke bekken trekken en normaal ademen en als laatste nog een keer normaal ademen. Zoals je wel zult raden schoot bij mij tijdens het laatste onderdeel de slang van de machine af. Dit betekende dat ik de hele freaking test nog een keer mocht doen terwijl bij mij alle onderdelen als excellent waren beoordeeld. Maar uiteindelijk het goedkeurings papier gekregen en ik mocht mijn baard houden. Ik moet zeggen dat ik nu eindelijk met een gerust hart naar bed kan gaan, wetend dat ik dus niet via inhalatie besmet zal geraken maar eerder door een muis met vampier neigingen of door een naald in combinatie met mijn geweldige motoriek. Sweet dreams. De rest van de week was zoals verspeld ontzettend voorspelbaar. Genoeg tijd dus om bij te komen van mijn vakantie. Op donderdag ben ik met Nathan, Peter en Katja gaan poolen en zaterdag ben ik met een groep naar de film “The Bourne Ultimatum’ gegaan. Dit was het 3de en laatste deel van de bourne trilogie (joh) en ik moet zeggen hij was goed. Hou je van actie, vreemde manier van filmen en een redelijk verhaal dan is deze film uitermate geschikt voor je. Week numuro 2 na de vakantie en nog steeds niet echt veel te melden. Het weer is trouwens wel weer schitterend sinds mijn vakantie en ik heb lekker van de zon kunnen genieten in mij vrije uren tot woensdag dat is. We hebben op dit moment last van de orkaan Dean. Deze uit de kluite gegroeide föhn komt niet op Texas af maar blaast wel af en toe flinke omweersbuien onze kant op. Het resultaat is dat het hier woensdag en donderdag flink knetterde en kletterde. Omdat ik woensdag naar een ander gebouw moest om mijn cellen te fuseren mocht ik dus ook door dit weer heen. En tot mijn grote verbazing bleken de stenen hier spekglad te zijn geworden door de regen. Dus schuiffel, schuiffel richting het andere gebouw terwijl ik ondertussen met een grote glimlach op mijn gezicht keek naar alle mensen die te laat ondekte dat de stenen glad waren en werden beloond met een soppende onderbroek of string. Het goede nieuws is wel dat ik mijn cellen heb gefuseerd (volgende week zal ik dit proberen uit te leggen). Deze cellen zal ik over de komende maanden opgroeien en van elkaar scheiden om te kijken of de juiste cellen er tussen zitten. Dit zijn cellen dit antilichamen produceren tegen mijn geliefde LPS. Zaterdag ben ik met Katja, Kelly, Ryan en Tory naar de film ‘Rush Hour 3’ gegaan. Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet veel van de film verwachte, de stunts waren leuk, de humor was grappig en het plot was om te janken. Precies zoals de vorige 2 dus. Hierna zijn we door gereden naar een BBQ van vrienden van Kelly. Het was gezellig, maar ik heb het toch niet te laat willen maken. Om half 2 lag ik er in. Zondag stond een webcam sessie op de agenda met mijn ouders. Alleen werkte het internet in mijn huis niet mee. Dus hop mijn spullen gepakt en in mijn pyjama naar het werk gereden en vanuit daar gewebcammed. Na deze sessie terug naar huis gegaan en ’s middags wou ik boodschappen gaan doen bij de supermarkt zoals ik iedere zodag traditie getrouw doe. Bij de ingang was er nog maar 1 winkelwagentje. Ik en een omatje kwamen tegelijktijd aan, dus om mijn ouders trots te maken gaf ik de kar aan haar, waarop zij me beloonde door met haar wandelstok ‘perongeluk’ tegen mijn schenen aan te slaan. Op dat moment wist ik opeens hoe ik het vergijrzings probleem tegen kon gaan. Het feit dat er zo weinig winkelkarretjes waren, had bij mij de alarm bellen moeten laten afgaan maar ik kwam er op de harde manier achter in de winkel. De winkel was afgeladen met nieuwe studenten en hun familie. Het was ongelovelijk druk. Het koste mij ongeveer 5 kwartier om mijn boodschappen te doen. Een ezel stoot zich niet 2 keer aan de zelfde steen, dus volgend weekend wanneer het laatste deel van de studenten in de stad komt ga ik dus niet in het weekend boodschappen doen. Die avond ben ik met Kelly, Katja en een stel vrienden van Kelly naar de film ‘Stardust’ geweest. Een waarschuwing voor iedereen, deze film is een chickflick. Ik was zowaar omringt door alleen vrouwen of homo’s. Mij werd natuurlijk gevraagd waarom ik was meegegaan. Waarom ik weldoordacht antwoorde: “To come in touch with my female side’. (Ware het niet dat mijn innerlijke vrouwelijke kant me vervolgens in mijn gezicht terug sloeg en me een pervert noemde) Hierna zijn we naar de japanner gegaan en daarna terug naar huis om 12 uur was ik thuis. Vandaar dat de weblog pas nu verschijnt. Vandaag maandag leek een rustig dag te worden totdat een idioot het brandalarm indrukte. Na een half uur buiten te hebben gestaan bleek het om een loze melding te gaan. Geweldig om te zien hoe zo een grappenmaker experimenten kan verpesten waar mensen al verschillende weken aan werken. Woensdg kan het zijn dat we last van de orkaan krijgen. Als hij Houston raakt dan zullen zij allemaal hier komen om te schuilen. Het is me dus aangeraden om nu wat extra water en eten in huis te halen aangezien de winkels dan uitverkocht zullen zijn. Vrijdag hebben we een training van de universiteit over Recombinant DNA. Dit gaat over hoe je moet werken met bacteriën die genetisch zijn gemodificeerd. Het leuke wilt alleen zijn dat nog nooit iemand is gelukt om C.burnetii te muteren. Maar omdat de hele universiteit moet komen zullen we vrijdag van 10-5 opgelsoten worden in een hok met mensen van het CDC en NIH. We kunnen niet wachten. Ik ga afsluiten mensen, want ik moet mijn cellen verder gaan pesten. Tot volgende week!
|
|
Last Updated ( Monday, 20 August 2007 )
|
|
|
Vakantie is over, tijd om te relaxen |
|
Written by Steven de Maat
|
|
Monday, 13 August 2007 |
 Jahaha hier zijn we dan weer. Oh nee wacht, hier ben ik dan weer. De vakantie is over dus dat betekent dat de familie weer terug in Nederland zit en in College Station. Okay we gaan dus verder waar ik de vorige keer ben gebleven. Na 3 dagen College Station te hebben overleefd met mijn familie en het certificaat van goedkeuring te hebben gekregen van mijn ouders, zijn we op zaterdag naar Houston gegaan. Hier zijn we naar Houston Control Center van NASA gegaan. Hoewel degene in Florida me ontzettend bevallen was vond ik deze toch wat tegenvallen. Het kan natuurlijk ook zijn omdat ik midden in het nieuwe Harry Potter boek zat dat ik die ochtend had opgehaald. Ik heb van de reis naar Houston bijna niks meegemaakt. Het Space Center was meer een pretpark voor kleine kinderen en de tour hebben we niet gedaan omdat er een giga rij stond en de tour niet zo heel vaak ging. Dus na een paar films te hebben gezien en een 4 jarige met een quiz te hebben ingemaakt zijn we naar het vliegveld gegaan. Auto afgedropt, bagage ingechecked en uiteindelijk zijn we naar Denver vertrokken om vervolgens vanuit daar naar Phoenix te vliegen. We lagen allemaal zo rond 1 uur in ons bed en sliepen bijna allemaal voordat we ons kussen hadden aangeraakt. De volgende dag ons ontbijt genuttigd en het tijdsverschil vervloekt samen met mijn vaders natuurlijke wekker die standaard tussen 6.30 en 7.00 af gaat. Hierna de auto opgehaald (Buick LaCrosse) en op weg gegaan naar Monument Valley met als tussenstop de Grand Canyon. Ik ben al een keer in de Grand Canyon geweest, maar deze keer hebben we de andere kant van de Grand Canyon bezocht. Met een busje werden we lang een trail gebracht waar je bij uitzichtspunten kon uitstappen. Naar het verste punt gereden en daarna een stuk via de rand van de canyon terug gelopen. Erg mooi uitzicht en de zon die soms door wolken werd geblokt voegde er een mooi lichtspel aan toe. Na wat te hebben gegeten, nog een stukje gelopen langs de rand en bij een shop een mooi T-shirt gescoord. Oma bedankt! Hierna langzaam op weg gegaan naar Flagstaff. Dit was helaas te ver weg dus we zijn blijven overnachten in Tuba City. De volgende dag op tijd ons bed uit dankzij ons vader. Vincent en ik denken toch dat onze vader ergens een snooz knop moet hebben. De hoop dat de batterijen van het ding leeg zouden lopen hebben we een aantal jaar geleden al laten varen. Vandaag stond Monument Valley op de agenda met als einddoel het kleine stadje Kanab om daar te overnachten. Monument Valley is het landschap waar ze een groot deel van de oude cowboyfilms hebben opgenomen en wordt vooral gedomineerd door grote stukken rots die hier en daar uit de grond poppen en stijl omhoog lopen. Ik wist niet precies wat ik moest verwachten maar het was ontzettend mooi. Veruit een van de mooiste en stoffigste plekken van de hele reis. Met Kanab als uitvalsbasis zijn we de volgende dag naar Bryce Canyon gegaan. Dit is een plek waar allerlei rotsen uit de grond komen. Ze staan in een canyon en je kan de canyon afdalen. Erg mooi zicht als je afdaalt en de kleuren springen gewoon van de rotsen af. De wandeling was behoorlijk stevig. Naar beneden is natuurlijk makkelijk, gewoon zorgen dat je achter de zwaardere personen loopt in geval dat ze struikelen. De weg naar boven bleek flink steil en lang te zijn. Hier werd de voorgaande taktiek omgedraaid en moesten we af en toe wachten om bepaalde mensen wat tijd te gunnen om bij te komen en excuusjes te verzinnen. Op verzoek van deze personen noem ik geen namen want mijn pa betaalt natuurlijk nog steeds mijn zakgeld. De volgende ochtend naar Zyon National Park gegaan. Dit park ligt in een spleet tussen 2 massieve stukken berg. Het is vrij dicht bij Bryce Canyon maar toch totaal anders. Na een een tijdje langs de rivier te hebben gelopen zijn we terug naar de auto gegaan want we moesten naar onze volgende bestemming gegaan. Las Vegas baby! De stad van de lichten, grote shows en reusachtige hotels en gokverslaafden, prositutie en drank. Ons hotel was Planet Hollywood, ook wel bekend als het voormalige Alladin. Van buiten zag je daar niet veel meer van maar van binnen werd de boel nog flink verbouwd. Die avond zijn we naar de show van Hans Klok gegaan. Een leuke show, maar iets te veel over Holland in de show naar mijn smaak. Veel felle lichten die direct het publiek in schenen. Hoewel hij alle knappe dames liet verdwijnen, verdween mijn hoofdpijn niet. Aangezien Las Vegas overdag behoorlijk saai is zijn we naar de Hooverdam gegaan. Hier wou ik graag de Hard Hat Tour doen. Hier ga je echt de dam in. Maar helaas bestond die tour niet meer en was er maar 1 tour. Nadat een dame in het publiek luid en duidelijk had gevraagd waar mijn Grand Canyon T-shirt vandaan kwam en ik terug had geschreewd “Grand Canyon’ (lijkt me vrij duidelijke toch?) mochten we door de security heen. Amerikanen zijn me soms toch een beetje te nerveus over terrorisme. De tour was erg leuk en natuurlijk was de dam zelf weer erg mooi. Het water level stond wel erg laag, maar blijkbaar gaat het water level om de zoveel jaar omlaag of omhoog. ’s Avonds nog lekker over de strip gelopen en ook nog naar Freemont Street gegaan om daar het grote TV scherm te bekijken dat als overkoepeling van de straat dient. En toen was het alweer vrijdag. Tijd voor Death Valley dus. Naarmate we verder van Las Vegas terecht kwamen, verdween de civilisatie meer en meer. Af en toe reden we over wegen waar je gewoon niemand voor minimaal een half uur tegen kwam. En opeens ben je er dan. Je merkt het gelijk als je uit de auto stapt. De hitte is genadeloos, de wind maakt het alleen maar erger en het uitzicht is adembenemend. Na verschillende punten te hebben bezocht zijn we tegen de namiddag door gegaan naar Bishop. Na in Bishop te hebben overnacht zijn we op weg gegaan naar San Francisco, met als tussenstop het Yosemite National Park. Dit is een van mijn meest favoriete parken. De natuur ziet er genadeloos uit maar tegelijkertijd ook adembenemend mooi. Na verschillende plekken te hebben bezocht zijn we doorgereden naar San Francisco, waar we ’s avonds aankwamen. We waren op tijd om de Canadese familie op te vangen op het vliegveld. En daar waren ze dan: Cindy, Joe, Lauren en Haley. We hebben de vakantie maar ingeklonken met echt amerikaans bier. Wij europeanen hadden gelukkig Corona bij ons. Zondag tot en met woensdag was gepland voor San Francisco. We hebben de bekende plekken van San Francisco bezocht zoals Fishermans Warf, Lombard Street, Alcatraz en nog meer plekken. De senioren van het gezelschap wouden ook een wijn tour gaan doen die naar de Napa vallei ging waar ze de beste Californische wijnen maken. Niemand slaat het aanbod af om verschillende wijnen te proeven en als het meezit zijn eigen ouders laveloos op de foto te kunnen zetten. Helaas is dit laatste niet echt gelukt. De wijnen vond ik zelf niet zo lekker, op een dessert wijn na. Blijkbaar ben ik toch niet zo een wijndrinker, maar ik weet nu wel hoe ik een wijn moet proeven. Het is vrij simpel. Klieder wat met je wijn in je glas om zogenaamd de aroma’s vrij te maken. Neem vervolgens een ‘klein’ slokje om je mond te spoelen. Neem een 2de slok, en slik deze door met een hoog geslurp erbij. Dit om de wijn beter te proeven, wat mij persoonlijk meer opviel is dat de alcohol hier door rechtstreeks naar je hoofd stijgt. Bevalt de wijn, drink dan je glas verder normaal leeg. Als je het mij vraagt zijn deze regels gewoon door een stel zatlappen verzonden om zodoende sneller dronken te worden en een excuus te hebben voor een dronkemansgelag. Het weer was redelijk, maar helaas niet goed genoeg om de Golden Gate helemaal mistvrij te zien en in de zon. Blijkbaar was de juli maand de mistigste maand van het hele jaar. Kunnen wij plannen of wat? Toen was het donderdag. Tijd om te vertrekken voor de NL kant. Mijn vliegtuig ging om 10:40. Dit betekende dus vroeg opstaan als we nog allemaal wouden ontbijten. Lauren neem me dit nog steeds kwalijk :D. Vervolgens naar het vliegveld doorgereden en mijn bagage ingechecked. Ik had alleen mijn tas met vuile was ingechecked en de andere tas bij me gehouden zodat ik een paar spullen met me mee in het vliegtuig kon meenemen. Na 50 minuten vertraging zaten we eindelijk in de lucht. Gedurende de vlucht bleken er veel mensen te zijn die maar één uur overstaptijd hadden. Ik was er één daar van, dus ik zag de rest van mijn vlucht alweer fout gaan en ik was toch niet echt blij met het idee om in Denver te overnachten of super laat in Houston aan te komen zonder transport naar College Station. Toen ik eindelijk in Denver aankwam gelijk het vliegtuig uit gerend (nog wel even netjes een blind koppeltje ontweken) en doorgerend naar mijn gate. Deze was net gesloten maar ze gooiden hem nog even open voor mij en ik kwam als laatste passagier het vliegtuig binnen. In Houston aangekomen kwam ik er achter dat mijn bagage natuurlijk nog in Denver zat. Zie je wel dat het maar goed was dat ik alleen mijn vieze was had ingechecked? De dame van Frontier beloofde me dat de tas naar College Station zou worden gebracht. Mijn transport naar College Station was op tijd en om half 12 die avond stond ik voor de deur van mijn appartement. Na nog wat dingen te hebben gedaan lag ik dan eindelijk sinds 3 weken weer alleen in mijn tweepersoonsbed. Vreemd gevoel, maar terug denkend aan de vakantie ook een vredig gevoel. Vrijdag werden mijn bagage en ik ook weer herenigd. Na een innig moment met de tas, de boel toch maar geleegd in de wasmachine want met de geur veranderde mijn neusharen in een afrokapsel. De vakantie is over. 3 weken mijn familie van oost naar west getrokken. Ik vond het leuk om mijn familie weer te zien. Leuk om nieuwe en bekende dingen te zien en ook leuk om uit eindelijk weer in College Station terug te zijn. Hoewel het even wennen was om zonder familie te wonen wende dit weer snel. Foto's staan online. Klik op de foto en je wordt door gelinkt naar het album. Aangezien niet alle 1500 foto's op het album passen, heb ik er van iedere plek 1 neer gezet
|
|
Last Updated ( Monday, 20 August 2007 )
|
|
|
|
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>
|
| Results 25 - 28 of 53 |