Zo daar is ie weer. Ja ik zit nog steeds in College Station. Ja mijn verslag is af. Ja het heeft me uitgeput en ja mijn roommate leeft ook nog steeds.  Soms zit niet alles mee ;)

Ik zal maar beginnen waar ik met de vorige weblog was gebleven. Ik heb mijn laatste gels en western blots afgemaakt (voor dat verslag dan hè). De resultaten waren niet precies zoals ik had gehoopt maar ze waren goed genoeg. Waarschijnlijk heb ik een toch een cellijn tegen mijn LPS. Meer onderzoek is nodig, maar het ziet er hoop vol uit. Ik heb mijn verslag in 2,5 week geschreven aan de hand van mijn proposal. De achtergrondinformatie die ik had geschreven heb ik bijna direct kunnen kopiëren, alleen voor de rest mocht ik alles nog schrijven. Daar zijn dus veel uurtjes in gaan zitten zowel op het werk als thuis als in de weekeinden. Op het laatste moment had ik nog besloten om mijn methodes te herschrijven wat me ook bijna 2 dagen heeft gekost, maar het is me allemaal gelukt en volgens Kasi ook nog in behoorlijk Engels. Het verslag is opgestuurd en het wordt dus nu afwachten op het oordeel.

Deze 2,5 week van puur genot hebben vervolgens wel hun tol geëist. Ik heb werkelijkwaar als een zombie één week op het lab rondgelopen en niks wou meewerken. Kortom ik heb niks speciaals gedaan en lekker van mijn bed genoten als ik daar de kans voor had. Ik ben sinds dit weekeinde wel weer uitgeslapen en daarom ook gelijk maar goed begonnen aan mijn zaterdag. Dit weekend was het namelijk tijd voor de Ramp Romp. De trouwe lezers kunnen zich misschien nog herinneren dat dit de 5 km race door het lokale football stadion is. Het idee is dat je ongeveer 2,5 mile door het stadion holt door de ramps op te rennen en weer naar beneden. Deze ramps zijn een soort spiralen waar bezoekers mee omhoog kunnen lopen naar de bovenste banken van het stadion. Er doet ieder jaar maar een klein groepje mensen aan mee en dit jaar zouden we met 6 mensen van het lab gaan. Tim, Hans, Craig, Nathan, Katja en ik zouden gaan meerennen. Tim haakte al vroeg af omdat hij niet wou rennen, Hans ‘de sportman’  had opeens last van allerlei pijntjes, Craig gaf gewoon eerlijk geen conditie te hebben en Katja ging de dag erop een halve marathon lopen. Zo gebeurde het dus dat ‘yours truly’ zaterdag ochtend als enige aan de start verscheen. De 5 km ging beter dan vorig jaar vanwege beter schoeisel en het feit dat ik nu wist er dat er 3 ramps omhoog waren en 3 naar benden in plaats van 1. De snelste persoon deed er 20 minuten over en ik zat op 23 minuten. Vond het nog niet zo slecht van mezelf. Natuurlijk een mooi T-shirt gekregen die ik maandag maar gelijk op het lab heb geshowed. Foto’s van Kyle Stadion kan je hier vinden.

Die middag zijn we nog naar de film ‘Vantage Point’ gegaan. De meningen waren erg verdeeld over de film. Persoonlijk vond ik hem erg goed maar een aantal andere mensen vonden er niet zo veel aan doordat de film een paar keer terugspoelt om een stuk van het verhaal uit een ander oogpunt te laten zien. Blijkbaar houdt niet iedereen van een film waar je bij moet opletten. Daarna zijn we nog met de groep naar de italiaan gegaan en daar gegeten en we hebben de avond afgesloten door met Ryan, Kelly, Hans en Tim naar de homoclub Halo te gaan. Het was nogal rustig, maar was wel gezellig. Ze draaiden er trance/dance muziek die ik zelfs nog uit Nederland kende. Uiteindelijk waren we om half 2 thuis. Zondag was een rustige dag en ik heb maar een grote schoonmaak van mijn kamer en badkamer gedaan.

Ik heb maandag ook mijn inschrijvingspapieren opgestuurd naar de Universiteit van Utrecht. Ik heb besloten dat ik een Master wou gaan doen en na veel lezen en nadenken besloten om voor de Master ‘Biomolecular sciences’ te gaan. Kort samengevat gaat deze Master dieper in op hoe eiwitten worden gemaakt en wat hun structuur en functie is. Daarnaast wordt er ook nog op de DNA kant in gegaan en leer je allerlei belangrijke technieken. De inschrijving ging allesbehalve soepel want het inschrijvingssysteem wou niet meer werken bij mij. Daarnaast wou het cijfer systeem van de Hogeschool Utrecht mij opeens ook niet meer toelaten, want ik moest mijn cijferlijst uitprinten. Als klapper op de vuurpijl moest ik me voor 1 maart hebben ingeschreven en alle benodigde papieren hebben opgestuurd anders namen ze mijn inschrijving niet eens in behandeling. Ik vind 1 maart wel erg vroeg, Zelf zat ik altijd aan 1 april te denken. Andere universiteiten doen zelfs 1 mei of eind mei. Maar alles is weer gelukt na de nodige stress en Dr. Samuel heeft alles overnight voor mij verstuurd met FedEx. Dus alles zou nu al in Nederland moeten zijn. Over een maand zou ik te horen moeten krijgen of ik ben aangenomen en dan moet ik me verder gaan inschrijven. Als ik word afgewezen moet ik maar gaan zien wat ik wil gaan doen. Kiezen is toch lastiger dan je denkt.

Dit was hem dan weer. Ik zal proberen de komende weken wat regelmatiger te schrijven.

Ciao

Comments

New Search

Write comment
Name:
Title:
UBBCode:	-color-aquablackbluefuchsiagraygreenlimemaroonnavyolivepurpleredsilvertealwhiteyellow -size-tinysmallmediumlargehuge

Powered by JoomlaCommentCopyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved.Homepage: http://cavo.co.nr/